Biografie Bennie Polman

Op 10 november 1944 werd Bernard Polman gearresteerd en op transport gesteld om aan een militair project te werken. Hij was de enige Getuige onder de dwangarbeiders en de enige die weigerde aan dit werk mee te doen. De bewakers gebruikten verschillende tactieken om hem tot een compromis te bewegen. Hij kreeg geen eten. Ook werd hij met stokken, een spade en de kolf van een geweer wreed geslagen. Bovendien werd hij gedwongen om kniediep in koud water te waden en werd toen in een vochtige kelder opgesloten, waar hij in zijn natte kleren de nacht moest doorbrengen. Toch zwichtte Bernard niet.
Twee van Bernards zusters, die geen getuigen van Jehovah waren, mochten hem in die tijd bezoeken. Zij drongen er bij hem op aan van gedachten te veranderen, maar hij liet zich niet van de wijs brengen. Toen zij aan Bernard vroegen of zij nog iets voor hem konden doen, gaf hij hun de raad naar huis te gaan en de bijbel te bestuderen. Zijn vervolgers gaven toen zijn zwangere vrouw toestemming om hem te bezoeken, in de hoop dat zij zijn verzet zou breken. Maar door haar aanwezigheid en moedige woorden werd Bernards besluit om God getrouw te blijven alleen maar versterkt. Op 17 november 1944 werd Bernard in het bijzijn van alle andere dwangarbeiders door vijf van zijn beulen doodgeschoten. Zelfs toen Bernard al dood was, doorzeefd met kogels, werd de officier die de leiding had zo door de Duivel bezeten, dat hij Bernard nog met zijn revolver door de ogen schoot.
Uit: de Wachtoren, Blad Jehovagtuigen



Omroep Gelderland
ARNHEM - 73 jaar geleden is het alweer, dat de eerste echtgenoot van Dirkje Stegeman uit Doetinchem door de nazi's werd doodgeschoten. Maar ze krijgt er nog altijd koude rillingen van als ze erover praat: 'Hij is gestorven, omdat hij niet aan de oorlog wilde deelnemen.'
Voorzichtig helpt haar schoondochter haar met de traplift naar beneden, terwijl haar zoon de rolstoel klaarzet. Met haar 94 jaar is een bezoekje aan het graf van haar overleden man inmiddels een hele onderneming. De dag dat de Duitsers aan de deur stonden om Bennie Polman - haar man - te komen halen, herinnert mevrouw Stegeman zich nog als de dag van gisteren. 'Ze zeiden nog dat hij zo terug zou komen.'
Weigering
Maar dat gebeurde niet. Polman moest de nazi's helpen bij het graven van de verdedigingslinie's. Van zijn geloof mocht hij geen enkele bijdrage leveren aan de oorlog. En dus weigerde hij. 'In eerste instantie werd hij daarom gevangen gezet en kreeg hij klappen,' vertelt Stegeman. 'Een paar dagen later werd hij doodgeschoten. Ik wist het niet eens. Ik zou net die dag op bezoek gaan, toen ik van mensen in het dorp hoorde dat hij was vermoord.'
Broeders en zusters
Het steekt mevrouw Stegeman en andere Gelderse Jehova's getuigen wel eens dat de wereld relatief weinig stilstaat bij het leed dat hun broeders en zusters ('want zo noemen wij elkaar') in de oorlogstijd is aangedaan. 'Nu nog steeds zitten in Eritrea Jehova's getuigen al meer dan twintig jaar gevangen, omdat ze niet in dienst willen', vult haar zoon Henk Stegeman aan. 'En ook in Noord-Korea en de voormalige Sovjet-Unie zitten broeders gevangen. Dat is verschrikkelijk.'
4 mei
Hun doden herdenken op 4 mei, daar doet de familie Stegeman niet aan. 'Want wij herdenken alleen de dood van Jezus. Maar dat betekent natuurlijk niet dat we ons niet blijven herinneren wat ons is aangedaan.


https://www.gld.nl/nieuws/2109458/vergeten-oorlogsdrama-gelderse-jehovas-getuigen-vermoord-door-nazis

gld.nl/26KT